
وقتی بچه، پیامرسون دعوای بزرگتره
یه یادداشت کوتاه دربارهٔ اینکه چطور تنش بین بزرگترها، بیآنکه بخوان، از راه بچهها به هم منتقل میشه.
یه چیزی هست که خیلی از خانوادهها متوجهش نیستن: وقتی دو نفر بزرگتر توی خونه با هم مشکل دارن؛ نه لزوماً پدر و مادر، میتونه هر دو بزرگتر دیگه هم باشه؛ بعضی وقتها این اختلاف از راه بچهها به هم منتقل میشه، بدون اینکه هیچکدوم قصدش رو داشته باشن.
مثلاً یه پسر جوون رو در نظر بگیر که شب قبل از یه روز مهم زندگیش، یه قرار حساس که فردا صبح باید سرش باشه، بیرون با دوستاش میمونه و به تماسهای خانواده جواب نمیده. از بیرون شاید بگیم «این بچه بیمسئولیته». ولی وقتی نزدیکتر نگاه کنی، میبینی این فقط یه اتفاق تنها نیست؛ یه الگوئه. توی این خونه، یه سری کارها همیشه به عهدهٔ بزرگترهاست، یه سری هم به عهدهٔ بچه، و هر بار که یکی از طرفین حس میکنه کوتاهی شده، یهجور «تلافی» بیکلام شروع میشه. دوز این تنش هر بار یهکم بالاتر میره؛ انگار دارن با هم دعوا میکنن، منتها نه رو در رو.
این خودش یه فاجعهٔ کوچیکه که کمکم بزرگ میشه. نه بزرگتر حاضره اول عقب بکشه، نه بچه؛ و هر دو با همدیگه مشکل دارن ولی هیچکدوم نمیخوان خودشون رو اصلاح کنن. درسته بعضی خانوادهها بهخاطر شرایطی که خودشون توش بزرگ شدن، یا نداشتن دسترسی به اطلاعات و آموزش، دیدگاهشون همینه؛ ولی این باعث نمیشه بچه کمتر آسیب ببینه.
نکته این نیست که کی مقصره. نکته اینه که وقتی یه اختلاف بین دو بزرگتر حل نمیشه، معمولاً یه راه پیدا میکنه که از یه جای دیگه، گاهی از گلوی یه بچه یا نوجوون، سر باز کنه. شاید ارزششو داشته باشه که هر خانوادهای، وقتی میبینه یه تنش داره از یه راه غیرمستقیم خودش رو نشون میده، یه لحظه وایسه و بپرسه: این دعوای واقعی بین کیه؟